Kopenhaga – stolica Danii

Kopenhaga jest stolicą i największym miastem w Danii. Miasto położone jest na wschodnim wybrzeżu wyspy Zelandii. Kolejna niewielka część miasta znajduje się na wyspie Amager. Kopenhaga i Malmö, Szwecja są oddzielone cieśniną Øresund, przez którą można przejechać drogą lub pociągiem przez most Øresund. Jeśli prowadzisz samochód, podróż trwa około 45 minut. Jest duża opłata za przejazd.

W 2008 r. magazyn „Monocle” uznał Kopenhagę za najbardziej ruchliwe miasto na liście 25 najbardziej ruchliwych miast, a miasto otrzymało nagrodę „Najlepiej zaprojektowane miasto”. Od 2008 r. konferencja w Kopenhadze nigdy nie zawiodła w pierwszej dziesiątce najbardziej nadających się do zamieszkania miast. Ponadto został on również zaklasyfikowany jako Światowe Miasto Kultury GaWC. Niektórzy byliby zaskoczeni słysząc, że Kopenhaga zajmuje 3 miejsce w Europie Zachodniej pod względem przyciągania regionalnych central i centrów dystrybucyjnych, wyprzedzając jedynie Londyn i Paryż.

Kopenhaga jest nowoczesnym i uroczym miastem, które wciąż pamięta swoją historię. To miasto „przyjazne ludziom”, w którym twoje zmysły mogą się poruszać, a za następnym rogiem zawsze jest coś ciekawego. Zwiedzanie śródmieścia jest łatwo zarządzane pieszo, a jego stare brukowane uliczki stanowią sugestywne tło dla kwitnącej sceny kulturalnej, z galeriami sztuki, muzeami, muzyką i teatrami. Najdłuższa w Europie ulica dla pieszych, Stroget (Strøget), wieje przez centrum miasta, z sklepami pełnymi światowej klasy duńskiego wzornictwa, mody i wielu innych.

Ludność

Liczba ludności właściwego miasta wynosi nieco mniej niż 600 000, jednak obszar miejski Kopenhagi (København) zbliża się do 1,3 mln. Obszar miejski odpowiada w przybliżeniu poprzedniemu okręgowi kopenhaskiemu. Jest to obszar Danii o największej gęstości zaludnienia. Gęstość zaludnienia jest najwyższa w Frederiksbergu, gdzie na kilometr kwadratowy przypada 10.500 osób. Średnia gęstość zaludnienia Danii wynosi 124 osoby na kilometr kwadratowy.

Mieszkańcy innych części kraju uważają wszystkich obywateli hrabstwa kopenhaskiego za „Kopenhaskich”, jednak jest to tylko błędne wyobrażenie. Ludzie z Vesterbro, Ballerup i Amager różnią się tak samo jak ludzie z Hanstholm i Aarhus. Nawet nowi przybysze z innych części kraju szybko określają się jako „chrześcijanie” lub „Herlever”, a ludzie z Søllerød lub Glostrup nie przyjrzą się przyjaźnie, jeśli nazywacie ich Kopenhagerami. Ludzie urodzeni i wychowani w centrum Kopenhagi oraz w dzielnicach Østerbro, Vesterbro i Nørrebro to prawdziwi Kopenhasianie. Niektórzy ludzie z Amager, Christianshavn i Islands Brygge również uważają się za Kopenhasiana.

Thybo rozpozna innego Thybo bez względu na to, gdzie na świecie się z nim spotkają, tak jak prawdziwy Kopenhasian może łatwo rozpoznać innego Kopenhasiana na podstawie samego dialektu.

W latach 1960-1980 wiele rodzin z dziećmi przeniosło się z centrum miasta na przedmieścia. Nowo kompleksowa renowacja dzielnic mieszkaniowych w centrum Kopenhagi sprawia, że powrót rodzin jest atrakcyjny.

Historia

Wykopaliska w tym rejonie sugerują, że Kopenhaga sięga XI wieku, chociaż zapis historyczny znajduje się dopiero w XII wieku. W epoce wikingów i w średniowieczu na małych wyspach pomiędzy Zelandią i Amager powstał ogromny obszar handlowy. Absalon zbudował zamek w latach 1167-71 na dzisiejszej wyspie, zwany Slotsholmen. Później nazwa zmieniła się na „Køpmannæhafn”, co oznacza „Port sklepów spożywczych”. Zmiana nazwy nastąpiła z powodu wszystkich statków, które wpłynęły do portu, aby kupić i sprzedać swoje towary. Niektóre pobliskie miasta uważały to „nowe miasto” za ogromne zagrożenie dla własnego handlu, a miasto zaatakowało i spłonęło w 1249 roku. Bogactwo Kopenhagi w średniowieczu opierało się głównie na połowach śledzia w Oresundzie.W 1375 r. liczba ludności Kopenhagi wynosiła już 4000 osób. Uniwersytet został zbudowany w 1479 roku, a w 1661 roku Kopenhaga stała się główną siedzibą rodziny królewskiej.

Kopenhaga została dotknięta kilkoma poważnymi katastrofami w XVII wieku. Plaga zabiła prawie 1/3 populacji w 1711 roku. Największe pożary w Kopenhadze spłonęły w 1728 roku, a następnie w 1794 i 1795 roku. Pożar z 1795 r. był szczególnie niszczycielski i zniszczył większość rdzenia miasta. W rezultacie zachowało się bardzo niewiele budynków z okresu średniowiecza. Anglicy zbombardowali Kopenhagę w 1807 roku, co zniszczyło większość budynków z okresu średniowiecza.

W 1521 r. rodziny rolników z Holandii zostały zaproszone przez króla Christiana II do Danii i mieszkają na wyspie Amager. Holendrzy zbudowali kolonię i rozpoczęli uprawę warzyw, a miasto „Store Magleby” stało się centrum spraw wyspiarskich.

W tym okresie Dragor (Dragør) wyrósł na centrum rynku połowów śledzia na wschodniej stronie wyspy Zelandii, a miasto szybko rozwinęło się w ważny port w Danii.

Ciężki rozwój w Kopenhadze około XIX wieku stworzył potrzebę planowania przestrzennego. Kopenhaga musiała poczekać do czasu po II wojnie światowej, zanim plan zagospodarowania przestrzennego mógł zostać zrealizowany. Plan nosił nazwę „Pięć palców” (De fem fingre). Z centrum Kopenhagi pięciopalcowy plan obejmował autostrady i pociągi łączące ważne miasta Køge, Roskilde, Frederikssund, Hillerød i Helsingør.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *